2014-2017

Μια ξεχωριστή έκθεση έργων Τέχνης

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στην Πάφο στέγασε για τρεις μέρες, 28-30 Νοεμβρίου 2015 την έκθεση Ζωγραφικής και Γλυπτικής των μαθητών του Λυκείου Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄.   Έργα, φτιαγμένα από καρδιάς και με πολλή αγάπη και ανιδιοτέλεια.  Οι μαθητές των εικαστικών μαθημάτων του Σχολείου μας δούλεψαν ακούραστα κι αποτύπωσαν στον καμβά και τις κατασκευές τους όλα τα ευγενικά συναισθήματα που κρύβει η νεανική τους ψυχή.  Εξέφρασαν τις ανησυχίες και τα όνειρά τους, την ελπίδα τους για έναν κόσμο ανθρωπινότερο.  Κίνητρό τους η αγάπη, αφού διέθεσαν ολόκληρο το ποσό που εισπράχθηκε από τις πωλήσεις στο ταμείο των απόρων συμμαθητών τους.  Τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για την ευγενική τους χειρονομία.

Στην πρωτοβουλία τους αυτή είχαν την στήριξη των καθηγητών τους και ιδιαίτερα των καθηγητριών της Τέχνης κ. Ελπίδας Κυριακού, κ. Σεσήλιας Ελευθερίου και κ. Κατίνας Κώστα.

Τα εγκαίνια της Έκθεσης τέλεσε ο κ. Γιώργος Κουτσίδης επιθεωρητής Μ. Εκπαίδευσης. 

Τα παιδιά του Μουσικού Λυκείου δημιούργησαν Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με τα τραγούδια τους. 

Η διεύθυνση και το προσωπικό του Λυκείου Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου  Γ΄ εκφράζουν τις θερμές τους ευχαριστίες σε όλους όσοι στήριξαν την εκδήλωση.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στα Μ.Ι.Ε.Κ. που προσέφεραν αφιλοκερδώς τα γλυκά της δεξίωσης.

Πάφος, 08 Δεκεμβρίου 2015

Πολυτεχνείο 17/11/2015

Απόσπασμα από την καλλιτεχνική ενότητα (Ομιλία: Μαργαρίτα Παπίρη - Φιλόλογος, Απαγγελία: Θεοδώρα Αντωνίου - Α11)

Ένα τανκ προχωρεί προς την πύλη του Πολυτεχνείου και ορμά μέσα στο προαύλιο που είναι κατάμεστο από φοιτητές. 
Το Πολυτεχνείο έπεσε. Κάτω από τον γαλάζιο αττικό ουρανό, το αγεφύρωτο χάσμα στρατός - λαός δεν γεφυρώνεται. Οι άοπλοι είναι οι πιο θαρραλέοι. Κι ένα παιδί ανεβασμένο σε μια κολόνα της πύλης έχει ανοίξει τα χέρια, κάτι πάει να πει. Ίσως και κάτι να λέει. Το κτυπά το βόλι και γέρνει και πέφτει...
 "Εκεί που έπεσε είναι μια κόκκινη λίμνη ένα κόκκινο δέντρο ένα κόκκινο πουλί. Σηκώθηκε όρθια η πεσμένη καγκελόπορτα χιλιάδες άλογα, λαός και καβαλίκεψε Κομνηνέ - φωνάξαμε γύρισε και μας κοίταξε δε φορούσε επίδεσμο ούτε στεφάνι. Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα και μαύρα, πιο μαύρα... Καλπασμός η ιστορία."

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Από την καλλιτεχνική ενότητα (Μαρία Μίτλεττον - Φιλόλογος, Απαγγελία: Γιάννης Τζουκμάνης, Κιθάρα: Σάββας Χρυσοστόμου, Γιώργος Νεοφύτου.

Εκεί, σ’ εκείνα τα βουνά, τα βουνά όπου ριζώνουν τα θε μέλια κι η μνήμη του λαού μας, η νίκη η απαλοφτέρουγη και τα ιερά τα κόκαλα, εκεί, ο Έλληνας στρατιώτης ήλθε αντιμέτωπος με τον άνεμο, με το χιόνι, με τη μοναξιά, με τον θάνατο, μα δεν έχασε το χαμόγελο. Γιατί ήταν σίγουρος πως και νεκρός ακόμα, θα επιζούσε.

«Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου. Δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο. Δεν θα μου πήγαινε αυτή η προσβολή περασμένη υπό μάλης, δε θα μου πήγαινε αυτό το ντουφέκι αν δεν ήσουν εσύ, γλυκό χώμα που νιώθεις σαν άνθρωπος, αν δεν ήτανε πίσω μας λίκνα και τάφοι που μουρμουρίζουν αν δεν ήτανε άνθρωποι κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα μέτωπα, κομμένα θαρρείς απ’ το χέρι του θεού να ταιριάζουν στον τόπο, στο φως και στο πνεύμα του.

Η νύχτα μας βελονιάζει τα κόκαλα μέσα στ’ αμπριά. Εκεί μέσα μεταφέραμε τα φιλικά μας πρόσωπα και τ’ ασπαζόμαστε μεταφέραμε το σπίτι και την εκκλησιά του χωριού μας το κλουβί στο παράθυρο, τα μάτια των κοριτσιών, το φράχτη του κήπου μας, όλα τα σύνορά μας, την Παναγιά με το γαρούφαλο, ασίκισσα, που μας σκεπάζει τα πόδια πριν απ’ το χιόνι, που μας διπλώνει στη μπόλια της πριν απ’ το θάνατο.Μα ό,τι κι αν γίνει εμείς θα επιζήσουμε.»


Και επέζησαν. Είτε έπεσαν στο χιόνι, είτε καταδίωξαν τον εχθρό βαθιά στο έδαφος  της Αλβανίας μπαίνοντας νικηφόροι κι απελευθερωτές στην Κορυτσά, την Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο, την Κλεισούρα. Οι ανίκητες δήθεν δυνάμεις του Άξονα, που κρατούσαν αλυσοδεμένους τους λαούς του κόσμου, λύγιζαν. Και οι στρατιώτες, που κάποτε καθρεφτίζονταν στα ρυάκια της πατρίδας τους, ανέμισαν πάλι τη σκούφια τους. Γιατί σε πανηγύρι πήγαιναν, ένα πανηγύρι στο χιόνι. Και χωρίς πόδια ακόμα, και με σφαλισμένα βλέφαρα ακόμα, επέζησαν. Γιατί είχαν πίσω τους «τα λίκνα και τους τάφους που μουρμούριζαν, τα βουνά με τα περήφανα μέτωπα».   

 
Εκπαιδευτική επίσκεψη Δευτεροβάθμιας Διεύθυνσης Χανίων- 20 Οκτωβρίου 2015       

    «Δημοκρατία και εκπαίδευση: ποιότητα και αποτελεσματικότητα στη σχολική ζωή»

Από την παρουσίαση (Μαρία Μίτλεττον, Φιλόλογος)

 Ο Βρετανός φιλόσοφος Herbert Spencer είπε πως «ο κυριότερος στόχος της εκπαίδευσης δεν είναι η γνώση, αλλά η δράση». Και δράση αποτελούν οι εκδηλώσεις με θεματικό άξονα «Δημοκρατία και εκπαίδευση: ποιότητα και αποτελεσματικότητα στη σχολική ζωή». Δράση με στόχο τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος δια της μεγιστοποίησης της απόδοσης των εκπαιδευτικών καθώς και των αποτελεσμάτων των μαθητών. Έτσι είναι που η παιδεία θα αποτελέσει μόνιμη και αναλλοίωτη περιουσία για τις μελλοντικές γενεές. Το Λύκειο Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ Πάφου συγχαίρει τη Δευτεροβάθμια Διεύθυνση Χανίων και το Πανεπιστήμιο Νεάπολις για την πρωτοβουλία τους να οργανώσουν την επίσκεψη αυτή με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των εκπαιδευτικών και την αλληλεπίδραση των ιδίων και των σχολικών τους μονάδων για τη μέγιστη δυνατή βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Σύμφωνα με τον WilliamButlerYeats «Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας». Για να μπορέσουν οι υπηρετούντες το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας να ανάψουν τη φλόγα στις νεανικές ψυχές, ώστε να οικοδομήσουν ένα καλύτερο κόσμο, πρέπει οπωσδήποτε να υποβάλλουν το σύστημα αυτό σε κριτική και αναδιαμόρφωση. Και ο εκπαιδευτικός αποτελεί κινητήριο δύναμη για τη λειτουργία και βελτιστοποίηση του συστήματος. Γι’ αυτό και ο ίδιος πρέπει να αξιολογείται για να αλλάζει,  να διδάσκεται για να διδάσκει, να μορφώνεται διαρκώς για να δίνει την ευμορφία στο πνεύμα των νέων και κυρίως να ανάβει τη φλόγα εκείνη που θέλουμε να ζεσταίνει τον κόσμο.

Εισήγηση από τον Διευθυντή του Λυκείου Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ Πάφου κ. Ανδρέα Ιωσήφ με θέμα: «Το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.»

1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Απόσπασμα από την καλλιτεχνική ενότητα

«Δεν κρύβεται η τόση Ιστορία των ανθρώπων που αγάπησαν»

Ύστερις άναψα λαμπρόν. Έκρουσα τα φτερά μου,
μα το μιτσίν μου το φτερόν εγλίτωσεν χαρά μου.
Επότισα το υπομονήν, ετάισα το πόνον
τζ’ εγίνηκα άλλον πουλλίν, τζαι πιον εν μαραζώνω.

Έτσι το μικρό τούτο φτερό στον άνεμο, η Κύπρος, που πέρασε από τα χέρια τόσων κατακτητών, που τράφηκε με πόνο και πίκρα τους ατέλειωτους αιώνες της δοκιμασίας της, το 1960 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος. Έγινε πουλί και πέταξε όσο πιο μακριά μπορούσε, σε ουρανούς όμως σημαδεμένους. Υπήρξε μια άνοιξη η μέρα της Ανεξαρτησίας για την Κύπρο, ύστερα από χειμώνες σκλαβιάς και αγώνες δύσκολους. Μια άνοιξη με σύννεφα κουβάρια που προμήνυαν καταιγίδα. «Μας είπαν ονειροπαρμένους» που διεκδικήσαμε και γιορτάζουμε την άνοιξη εκείνη, το πέταγμα εκείνο, τη λευτεριά. «Μας είπαν τρελούς». Μα σαν δεν γιορτάζουμε τούτα τα πράγματα, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία του ανθρώπου, «τότε γιατί γεννηθήκαμε»;

ΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟΙ – ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (Ανδρέα Κωνσταντινίδη, Απαγγελία: Σάββας Χρυσοστόμου, Ελένη Γεωργίου, Πιάνο: Χρίστια Κωμοδρόμου)

Μας είπαν ονειροπαρμένους.
Μας είπαν τρελούς,
γατί τιμούμε τη λευτεριά.
Μια ζωή έχετε – μας είπανε –
μην την ξοδεύετε στα όνειρα.
Πιέστε κρα
σί, στήστε χορό,
γλεντήστε τη ζωή σας.
Γελάσαμε…
Είναι αλήθεια, μια ζωή έχουμε.
Είμαι χώμα δικό σου…
Μα η ζωή τούτη δεν είναι σκυλίσια.
Κι’ αν αρνηθώ να γίνω πηλός
Σαν δεν δώσουμε τη ζωή μας για να επουλώσουμε τις πληγές
για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου,
που σ’ άνοιξαν τα πολυβόλα,
τότε γιατί γεννηθήκαμε!
οι θεοί ας μου πάρουν την αναπνοή…

ΤΕΛΕΤΗ ΑΓΙΑΣΜΟΥ (2015 - 2016)

Από την παρουσίαση  (Μαρία Μίτλεττον, Φιλόλογος)
«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του…
κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν
και τη ζωντάνια σπείρε του, μ’ όσα γερά, δροσάτα.»

Παιδιά, το ιστορικό τούτο περιβόλι που κληρονομήσατε, το Σχολείο σας, που σήμερα σας καλωσορίζει κι επίσημα για να το πλουτίσετε, να το πλατύνετε, να το ποτίσετε με το αγνό νερό της βρυσομάνας, να σπείρετε και να μαζέψετε σ’ αυτό τους καρπούς της Γνώσης και της Αρετής, το περιβόλι τούτο γίνεται πάλι, αυτό τον Σεπτέμβριο, αυτή τη νέα σχολική χρονιά, κύριο έργο και αποστολή σας. Να μην το παρατήσετε. Με την αγάπη και τις ευχές όλων μας να ξεκινήσετε γεροί και φωτισμένοι τον καινούργιο αγώνα της γνώσης και οι ευλογίες της Εκκλησίας να σας δυναμώσουν περισσότερο για να καλλιεργήσετε το ιερό περιβόλι της Παιδείας με υπομονή, θάρρος, την όρεξη και τον ενθουσιασμό της νιότης.

ΤΕΛΕΤΗ ΑΓΙΑΣΜΟΥ 15/09/2014

(Από την παρουσίαση: Γεωργία Παπαγεωργίου, Φιλόλογος)

Άλλη μια σχολική χρονιά ξεκινά. Με νέους στόχους, νέα όνειρα, νέα πνοή ξεκινάμε μαζί για να διανύσουμε τον ωραίο δρόμο της γνώσης και της αρετής. Μας συνοδεύουν στο ταξίδι αυτό οι ευχές των γονιών, της κοινωνίας, της εκκλησίας μας. Να είμαστε γεροί για να πάρουμε μπροστά και να ανεβάσουμε ψηλά τον εαυτό μας, τον τόπο μας, τον κόσμο μας. Σας καλωσορίζουμε στο σχολείο μας, κάποιους ξανά, κάποιους για πρώτη φορά και ευχόμαστε και προσευχόμαστε η χρονιά αυτή να είναι δημιουργική, γεμάτη και αληθινή, να φέρει κάθε καλό. 



ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΑΙΘΟΥΣΑΣ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ 29/09/2014

 (Από την παρουσίαση: Μαρία Μίτλεττον, Φιλόλογος)

Αγαπημένε μας,

Ήρθε η ώρα να απαντήσουμε στο γράμμα σου. Σήμερα εμείς γράφουμε ένα γράμμα σ’ εσένα. Ένα γράμμα που σου οφείλουμε. Ένα γράμμα για να σου πούμε πως σ’ αγαπάμε, πως υπάρχεις πάντα στα τραγούδια μας, στις συνειδήσεις μας, πως μας εμπνέεις, μας καθοδηγείς. Για να σου δηλώσουμε πως σήμερα το σχολείο σου, η τάξη σου, σε ξαναδέχεται επίσημα αιώνιο μαθητή και δάσκαλο τώρα πια της αντρειοσύνης και της λευτεριάς. Όχι πως έπαψες ποτέ να είσαι ανάμεσά μας. Όχι πως η φωνή σου σταμάτησε ποτέ να κυλά στις φλέβες μας. Μα την τάξη σου αποφασίσαμε να τη γεμίσουμε παντοτινά μ’ εσένα για να θυμόμαστε πόσα εσύ μας έδωσες. Πως εσύ απέδειξες ότι τα θεμέλια των σχολείων και της παιδείας μας είναι οι άνθρωποι που βγάζουν για να στερεώνουν πατρίδες και συνειδήσεις.

Αγαπημένε μας,

Το γράμμα μας τυπικά κλείνει εδώ. Για την ακρίβεια δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα θα μας μιλάς και θα σου μιλάμε. Θα ζει ανάμεσά μας το πνεύμα σου, όχι εσύ. Γιατί το ξέρουμε βαθιά πως εσύ είσαι κάπου αλλού, στο παλάτι της ηλιογέννητης με το πεντασύλλαβο όνομα, να πρεσβεύεις για τη λευτεριά τούτου του τόπου. Εσύ είσαι σε μιαν άλλη αίθουσα όπου σκαλίστηκαν στο υπέρθυρο τα ονόματα των αθανάτων της φυλής. Αχιλλεύς Πηλέως, Κίμων Μιλτιάδου, Ευαγόρας Μιλτιάδου. Κι εδώ μένει το φως. Εδώ μένει ένα παντοτινά γεμάτο θρανίο, ένα μνημείο που θα μας θυμίζει τους αγώνες σου, που θα μας δείχνει για πάντα το ωραίο, το υψηλό, το ιδανικό. Καλή αντάμωση. Καλή λευτεριά.

Με απέραντη αγάπη,

Το Σχολείο σου.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 30/09/2014

(Από την ομιλία της φιλολόγου Μαρίας Μίτλεττον)

Η ανεξαρτησία που θα γιορτάσουμε είναι η υπόσχεση που δίνουμε να αγωνιστούμε για να καλυτερέψουμε τη μοίρα μας, να ανταλλάξουμε τις καθημερινές μας καλημέρες πάλι στα καφενεία και στους δρόμους μας, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες και Λατίνοι, με την απλότητα της αγάπης και της ειρήνης. Η ανεξαρτησία που θα γιορτάσουμε είναι η άρνηση να αφήσουμε τούτο τον τόπο να καταπατηθεί ξανά από δυνάμεις και δυνατούς. Είναι όμως και το μνημόσυνο που κάνουμε σε όσους αγωνίστηκαν για να έλθει η άνοιξη σε τούτο τον τόπο.

Θα’ ρθει η ώρα που θα γεννηθεί ένα πραγματικά ελεύθερο κράτος. Θα ακουστούν τα τραγούδια της χαράς πάλι, θα τραγουδάμε σαν τα πουλιά χωρίς δυνάστη την αληθινή άνοιξη. Ο τόπος μας, με τα χωριά και τις πόλεις του, τα βουνά και τις θάλασσές του, τα χρώματα και τις παραδόσεις του θα λάμπει στο φέγγος της ελπίδας κι οι πενθοφορούσες γριές θα μείνουν μια αχνή θύμηση. Θα βγούμε πάλι στους δρόμους και θα φωνάξουμε: «Νενικήκαμεν! Η Κύπρος είναι ελευθέρα». Και θα γιορτάσουμε την πραγματική γέννησή μας ύστερα από τόσους αιώνες, όπως ακριβώς το είπε ο ποιητής.

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 27/10/2014

(Από την ομιλία του φιλολόγου Γιώργου Γιαλλούρη)

Ο ελληνισμός τιμά και φέτος σε κάθε γωνιά της γης την κορυφαία μέρα της σύγχρονης ιστορίας του, την 28η του Οκτώβρη του 1940. Εκείνη τη μέρα που σύσσωμος ένας λαός βροντοφώναξε το ΟΧΙ του στη φασιστική ιταλική επιβουλή κι έδειξε έμπρακτα την αποφασιστικότητά του ν' αγωνιστεί για τη λευτεριά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Σίγουρα το έπος της Αλβανίας αποτελεί ένα σταθμό και μια καμπή στην μακροχρόνια ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού, όπως η μάχη του Μαραθώνα, η ναυμαχία της Σαλαμίνος, η επανάσταση του 1821, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13. Σε όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα αναδείχθηκαν οι αρετές των Ελλήνων. Η αγάπη μας για την ελευθερία και την δημοκρατία, αλλά και η θέληση μας να προασπίσουμε τις αιώνιες αυτές αξίες με κάθε θυσία.


ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17/11/2014

(Από την ομιλία της φιλολόγου Δέσπως Χατζηγεωργίου)

Η 17η Νοεμβρίου είναι μέρα προσκυνήματος στο βωμό της θυσίας εκείνων των ωραίων νέων, που μας ξαναθύμισαν πως η ελευθερία γεννιέται μέσα από τον αγώνα και τον θάνατο. Τους φοιτητές και φοιτήτριες που αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν για το ιδανικό της Δημοκρατίας πρέπει να τους θυμόμαστε πάντα ευλαβικά. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, πολύς είναι ο κόσμος που περνά από τον χώρο του Πολυτεχνείου, αφήνοντας ως φόρο τιμής ένα γαρύφαλλο στα κάγκελα της εξώπορτας. Της πόρτας που έριξαν τα τανκς, παρασύροντας στον θάνατο τα παλικάρια και τις νέες που έταξαν να φέρουν τη Δημοκρατία στην Ελλάδα, προσφέροντας την ίδιά τους τη ζωή, αφήνοντας πίσω τις κραυγές των γονιών τους «Ορέστη απ’ το Βόλο, Μαρία απ’ τη Σπάρτη, γυρεύω τον γιο μου»
Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί…
Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο…
Για να’ χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…

ΜΝΗΜΗ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ 08/12/2014

(Απόσπασμα από την ομιλία της Μαθηματικού Τασούλας Συμεού)

Η έννοια της δημοκρατίας είναι ταυτόσημη με την έννοια της ελευθερίας. Όταν πλήττεται η δημοκρατία, τραυματίζεται η ελευθερία. Και η τραγωδία είναι αναπόφευκτη. Γνώριζαν πολύ καλά οι πραξικοπηματίες ότι οι σφαίρες που αναζητούσαν τον Μακάριο, διατρυπούσαν το σώμα της Κύπρου και άνοιγαν τον δρόμο για να περάσει ανενόχλητος ο τουρκικός Αττίλας. Μάταια ο Μακάριος προειδοποιούσε για την εθνική καταστροφή που απεργάζονταν οι υπονομευτές της νομιμότητας και οι επίδοξοι δολοφόνοι της δημοκρατίας. Μάταια ο Μακάριος προέβλεπε και προμηνούσε τον όλεθρο που προετοίμαζαν οι εχθροί της Κύπρου. Μα όταν  ο τόπος μας απειλείται, ο κάθε πολίτης υποχρεούται να αντιστέκεται με την άρνησή του να παραδοθεί. Η δικαίωση και η ελευθερία δεν χαρίζονται σε λαούς που ζητιανεύουν το δίκιο τους, αλλά σε λαούς που πιστεύουν, που αντιστέκονται και αγωνίζονται.

 "Έτσι που μας έφτιαξε ο δρόμος μας
δεν μπορούσαμε να πούμε άλλη λέξη
από την Αντίσταση.
Δεν είμαστ' εμείς καμωμένοι
για να σιωπούμε,
δεν ξέρουμε τη λέξη Υποταγή.
Κι αν μας άφηναν τώρα
πάλι αυτό θα λέγαμε..."

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ - UNESCO 10/12/2014

Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων των εταιρικών σχολείων Unesco, το σχολείο μας Λύκειο Α’ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ συνεργάστηκε με το Λύκειο Κύκκου Πάφου και πραγματοποίησαν εκδήλωση για τα ανθρώπινα Δικαιώματα. Η εκδήλωση έγινε την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014 στην Αίθουσα Τελετών του Σχολείου μας και περιλάμβανε τραγούδια, απαγγελίες ποιημάτων, χορευτικό από ομάδα μαθητών του Λυκείου Κύκκου. Για τη σημασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μίλησε ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πάφου κ. Επαμεινώνδας Κορακίδης, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά.





ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ 23/12/2014

(Απόσπασμα από την ομιλία της Θεολόγου Χαράς Αχιλλέως-Κασκάνη)

Μεθαύριο θα ψαλεί το "Τι σοι προσενέγκωμεν, Χριστέ;". Τι να Σου προσφέρουμε εμείς Χριστέ; Τη μοναδική εκείνη θεϊκή βραδιά, τα πλάσματά Του όλα προσήνεγκαν Αυτώ "την ευχαριστίαν". Το καθένα ό,τι του ήταν δυνατόν: Οι αστραπόμορφοι άγγελοι τον ύμνο τους, το δοξαστικό "Δώρα τίμια", βασιλικά κατά τον πλούτο τους. Οι μάγοι και οι φτωχοί ποιμένες διαλάλησαν παντού "Το παρόν μυστήριον" του θαύματος. Κι εμείς σήμερα; Τι δώρα να προσφέρουμε στο Χριστό που γεννιέται; Χρειάζεται ταπείνωση για να υψωθούμε στο καθ' ομοίωσιν. Για να γεννηθεί ο Χριστός και η αγάπη Του μέσα μας, για να μπορέσουμε να δώσουμε παντού από αυτή την αγάπη. Τούτο ας είναι το δώρο μας στο νεογέννητο Χριστό. Τούτο "προσενέγκωμεν Αυτώ", εμείς, οι σύγχρονοι μάγοι μιας εποχής πιο σκληρής, παράφορης. Ας του προσφέρουμε τον εαυτό μας, "εν συντριβή βαδίζοντες". Ας επιτρέψουμε να γεννηθεί στη σκοτεινή μας σπηλιά η αγάπη.


ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΕΘΝΑΡΧΗ ΜΑΚΑΡΙΟΥ Γ΄ 19/01/2015

(Απόσπασμα από την ομιλία της φιλολόγου Μαρίας Μίτλεττον)

Ως Σχολείο που φέρει το όνομά του, τιμούμε τον Εθνάρχη Μακάριο τον Γ΄ όχι για να καθαγιάσουμε μια απλή πολιτική μορφή, μα για να θυμόμαστε πως κάποιοι, όχι μόνον με τα όπλα και στα πεδία των μαχών, μα και από άλλες θέσεις, αγωνίστηκαν ώστε ο λαός τούτος να μην υποκύψει και να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του. Ο Εθνάρχης Μακάριος, ο ρασοφόρος με το υψωμένο σε χαιρετισμό χέρι, που το ξίφος του, η γνώριμη φωνή του, η απέραντη αγάπη του και η ήρεμη θωριά του μάζευαν τον λαό σε δρόμους και πλατείες, εμπνέει ακόμα γιατί με το πέρασμά του δίδαξε τον αγώνα τον υποκινούμενο από αγάπη. Γι’ αυτό τον θυμόμαστε και τον τιμούμε.

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ 02/03/2015

(Από τα κείμενα της Φιλολόγου Μαρίας Μίτλεττον)

Εδώ είναι πάντα εκείνοι που έφυγαν τότε. Κι αν τους ξυπνάμε λίγο σήμερα, είναι για να παίρνουμε δύναμη να στηρίζουμε τον τόπο μας σε δύσκολους καιρούς. Είναι για να αντέχουμε το ανηφόρι μας και να μην γκρεμιζόμαστε. Αν τους ξυπνάμε, είναι για να μας θυμίσουν πως αρκετά πια ζήσαμε μόνο για τον εαυτό μας. Πως καιρός είναι να δούμε και τον άλλο, το μέλλον των παιδιών που θα γεννηθούν για να συνεχίσουν την ιστορία τούτου του νησιού. Αν τους ξυπνάμε, είναι για να μας θυμίσουν πως "ο άνθρωπος είναι πιο τρανός από την καθημερινή την έγνοια του", πιο τρανός από τον μικρό εαυτό του. Πως "η ζωή είναι ένα ανήφορο", μια πορεία από τη σκοτεινή σπηλιά μας κι από τη γήινη καταπακτή μας στον ήλιο. Εδώ είναι εκείνοι που πέθαναν τότε. Γιατί οι ήρωες δεν ανήκουν στα βιβλία της ιστορίας και τη λαϊκή φαντασία που γεννά θρύλους και παραμύθια. Οι ήρωες είναι ζυμωμένοι με το παρόν και τη ζωή μας. Εδώ είναι. Λουσμένοι στο φως τους μετρούν τα καθίσματα τούτης της αίθουσας, τους κτύπους της καρδιάς μας, τα βουνά και τ’ ακρωτήρια του νησιού μας, κατάφορτα τούτη την εποχή από ανεμώνες και αθάνατα. Εδώ είναι. Ο Γρηγόρης φορά τα φτερά της νίκης που τον σήκωσαν πάνω από τη φωτιά και τη σάρκα για να μας θυμίζει πως πρέπει να σηκωθούμε πάνω από την ύλη. Ο Ευαγόρας χαράζει στο θρανίο του το περίγραμμα ενός γαρύφαλλου και το κεφαλαίο Έψιλον, ευ-αγορεύοντας μέσα από στίχους και σιωπές τον αγνό έρωτα για τ’ αληθινά.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΠΕΤΕΙΟΥ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 24/03/2015

(Από τα κείμενα της Φιλολόγου Μαρίας Μίτλεττον)

Κι έτσι έφθασε η γλυκιά κι ελπιδοφόρα χαραυγή του Μάρτη, όταν η σπίθα της λευτεριάς άναψε στα στήθη των σκλάβων κι έγινε φλόγα και έλαμψε και φώτισε τα κορφοβούνια και τα πελάγη της χώρας. Προετοιμασμένο το έθνος από το κρυφό σχολειό, τους δασκάλους του γένους, τα τραγούδια του Ρήγα και τους φλογερούς κήρυκες της Φιλικής Εταιρείας, πήρε την απόφαση του γενικού ξεσηκωμού και άδραξε στα χέρια τ’ άρματα. Άναψαν τότε τα καριοφίλια, έλαμψαν τα γιαταγάνια και αντιλάλησαν τα βουνά από το εθνεγερτήριο σάλπισμα: «Ελευθερία ή Θάνατος».

Ολόκληρο το σκλαβωμένο έθνος ανταποκρίθηκε σύσσωμο. Δεσποτάδες και καλόγηροι, καραβοκύρηδες και ναύτες, φτωχοί και τσομπάνηδες, γραμματιζούμενοι κι αγράμματοι, γέροι και νέοι βρέθηκαν μεμιάς αδελφωμένοι, στην πρώτη γραμμή της φωτιάς κατά του αλλογενή κατακτητή. Χωρίς καμιά ξένη βοήθεια ή προστασία, αλλά με ομόγνωμη καρδιά, με μια θέληση κι έναν πόθο. Χωρίς τους ψυχρούς μαθηματικούς υπολογισμούς για αριθμητική ανισότητα και έλλειψη μέσων, άοπλο στην ουσία, με μόνα όπλα του τη φλόγα του μεγάλου ενθουσιασμού και την αδάμαστη θέληση να νικήσει ή να πεθάνει.
 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΠΕΤΕΙΟΥ 1ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 31/03/2015

(Από τα κείμενα του Φιλόλογου Νεόφυτου Αντωνόπουλου)

1η Απριλίου 1955. Το ρολόι έδειχνε δώδεκα και η σάλπιγγα των καιρών ήχησε: "Εμπρός των Ελλήνων παιδιά!". Οι κάτοικοι της Κύπρου ξεχύθηκαν ασυγκράτητα. Γίνανε έφηβοι τα σκολιαρούδια, αντρειώθηκαν σε μια νύχτα τα νιάτα. Έδειξαν οι νέοι του 1955 ότι γνωρίζουν τι θα πει ν' αγωνίζεσαι για λευτεριά. Ελληνίδες, Έλληνες, Να είστε περήφανοι, γιατί κλείνετε μέσα σας αξίες, ήθη και μια ψυχή που ποτέ δεν γονάτισε. Να είστε περήφανοι, γιατί σήμερα η μνήμη των παλικαριών που νίκησαν το θάνατο στην αγχόνη ή στα αλώνια των μαχών μπολιάζει και τις δικές σας ψυχές, ώστε να σταθούν ολόρθες ετούτους τους δύσκολους καιρούς που η πατρίδα μας αιμορραγεί, μα δεν ξεψύχησε...